Vandaag wil ik jullie meenemen in blog over grenzen bewaken, aanvallen en verdedigen, opkomen voor jezelf, fysieke nabijheid, kracht en bovenal PLEZIER!

‘ Luus’, 7 jaar, komt al een tijdje bij mij voor therapie. Ze kwam binnen als een verlegen en stil meisje. Maar inmiddels is ze een stuk zelfverzekerder en durft ze zich meer te laten zien en horen.

Vandaag gaan we oefenen met voor jezelf opkomen. Ik verdeel de therapieruimte in twee. Ieder krijg één deel van de kamer en twee kussens. Het doel is dat je probeert de kussens van de ander af te pakken. En natuurlijk je eigen kussens te verdedigen. Nou, dat laat Luus zich geen twee keer zeggen!

Vol overgave stort Luus zich op haar taak mij te beroven. Ze heeft geen enkele moeite om in ‘mijn ruimte’ in te stappen en valt aan op mijn kussens. Natuurlijk geef ik me niet zomaar gewonnen en verdedig mijn kussens met hand en tand. Ik ga er bovenop liggen. Eens kijken wat er gebeurt. Luus laat zich niet misleiden door deze ‘beer op haar weg’. Met alle kracht die ze in haar kleine tengere lijfje heeft, begint ze aan de kussens te trekken. Ze zet haar acties kracht bij met luide kreten en gegil. En ja hoor..floep! Het eerste kussen schuift onder mij vandaan en verdwijnt naar Luus haar terrein. Nu moet ik kiezen….ga ik mijn kussen terug roven met het risico dat ik mijn overgebleven kussen niet genoeg bewaak? Of ben ik tevreden met dat ene kussen?

Veel kans om erover na te denken krijg ik niet. Luus stort zich boven op mijn nek om mijn tweede kussen te pakken. Oeps…niet alert genoeg geweest! Leeg geroofd blijf ik achter in op mijn terrein, terwijl Luus triompfantelijk haar hele lijf om de stapel van vier grote kussens vouwt om ze te beschermen. Want ze had natuurlijk allang begrepen dat het nu mijn beurt is om de aanval in te zetten.

 

 

Aanvallen en verdedigen

Ik stroop de mouwen op en stap over de grens, Luus haar terrein in. Ze giebelt van plezier en spanning wat er gaat gebeuren. Eerst probeer ik voorzichtig een kussen onder haar vandaan te trekken. Maar met voorzichtig zijn ga ik er niet komen, dat merk ik meteen. Ze heeft zich als een pitbull aan de kussens vastgeklampt. Ik til Luus met de 4 kussens tegelijk van de grond wat een hoop gelach en gegil oplevert. Maar geen vrij kussen. Hm, dat is niet de manier. Ik probeer kietelen uit. Maar hoewel Luus hier duidelijk niet tegen kan, blijft ze stevig vasthouden aan de kussen. Dan wat grover geschut: ik duw Luus voorzichtig van de kussens af en krijg net genoeg tijd om in elk geval één kussen terug te roven! Yes!

Luus laat zich niet gek maken. Dan heb ik maar één kussen. Zij heeft er nog drie! Dus stort ze zich weer op haar stapel om te voorkomen dat ik nog een kussen kan bemachtigen.

Zo gaan we zowat de hele sessie door. Luus kan er geen genoeg van krijgen. En hoewel het voor Luus lijkt alsof we vooral gezellig stoeien samen, oefent ze keihard aan vaardigheden als aanvallen en verdedigen, kracht, grenzen bewaken en opkomen voor zichzelf. Ze doet successen op als ze mijn kussens kan stelen en als ze haar kussens kan bewaken en ze ervaart hoe sterk ze is.

Dit is een meer indirecte manier van dramatherapeutisch werken, waarbij het voor de cliënt niet perse duidelijk is aan welk doel wordt gewerkt. Zeker voor jongere kinderen is deze indirecte manier erg geschikt. Lekker spelen en stiekem veel leren!

 

 

Tot de volgende blog! Esther

Social Share Buttons and Icons powered by Ultimatelysocial