Beste papa’s en mama’s van Nederland,

We kennen het allemaal; We zetten ons kind ‘s ochtends op het schoolplein af en wanneer de bel gaat zeggen we bij de afscheidskus nog even tussen neus en lippen door   ” je best doen!”

Of je brengt je kind naar een vriendje/vriendinnetje/opa en oma/ de bso en je zegt nog even bij het afscheid ” Lief zijn hoor!”

Zelf maakte ik me met regelmaat schuldig aan de opmerking “voorzichtig!” als ik mijn zoon alleen naar school liet fietsen. Waarop zoonlief al ogen draaiend met een geïrriteerde zucht “Jahaaaa!” zei. En terecht…want ik weet heus wel dat hij goed oplet in het verkeer. Hij is veel te bang dat hij aangereden wordt, dus hij kijkt eerder 10x te vaak dan 1x te weinig. Mijn “voorzichtig” was eigenlijk bedoeld voor automobilisten die toch nog even gas bijgeven wanneer ze eigenlijk voorrang moeten verlenen of die drukker zijn met hun telefoon dan met opletten op het verkeer.

Het is míjn gevoel dat ik “veilig” moet zeggen. Een soort schijnveiligheid. Dus… als ik voortaan de neiging heb hem de waarschuwing mee te geven zeg ik knipogend “dat wat ik niet mag zeggen maar toch even kwijt wil”.

Ik wil toch even terug komen op onze neiging om “lief zijn hoor!” mee te geven aan ons kind. Waar komt dat vandaan? Zijn we bang dat ons kind zich niet gedraagt als we deze waarschuwing niet geven? Is het zo’n belhamel? Twijfelen we aan onze opvoeding of aan hoe kindlief hiermee omgaat? Is het een gewoonte? Iets wat we van vroeger uit meegekregen hebben en dat zo ‘hoort’?

Over die laatste reden twijfel ik. Want even zo goed als we waarschuwen vooraf, vragen we bij het ophalen bijna als eerste vraag “en…ben je lief geweest?” Alsof ons kind dan zal zeggen “nee, eigenlijk niet. Ik heb slecht geluisterd en ik was brutaal.”

‘Lief geweest zijn’ lijkt zo  nog belangrijker dan “hoe heb je het gehad?” of “wat fijn dat ik je weer zie!”

Een beetje invoelende gastheer/ gastvrouw zal ook niet meteen bij je binnenkomst een stortvloed van negatieve verhalen van je belhamel over je uitstorten. Als dat al nodig is. Want doorgaans hebben de kinderen zich prima vermaakt en was het veel te leuk en gezellig om de boel op stelten te zetten. En hebben ze dat toch gedaan? Dan kun je alsnog een stevig gesprek voeren thuis!

Dus lieve papa’s en mama’s,

Tenzij je kind echt zo’n draak is dat ie van elke speelafspraak een regelrechte uitdaging maakt voor het gastgezin: zullen we voortaan, als we onze kinderen aan anderen toevertrouwen, ze vooral heel veel plezier toe wensen? En erop vertrouwen dat onze kinderen prima visitekaartjes zijn van onze opvoeding?

Esther

Social Share Buttons and Icons powered by Ultimatelysocial